Het moment dat je afscheid neemt van je kleuter

Kleine jongens worden grote jongens en worden nog grotere jongens. Pijn in mijn hartstreek want mijn baby is geen baby meer.

Mathis – 4j – is in de fase gekomen dat hij denkt al bij de ‘groten’ van de wereld te horen. En dit wilt ook zeggen dat hij weigert om nog een kinderbord of kinderbestek te gebruiken. Vanaf nu eet hij mee met mama en papa, het bord moet 100% identiek zijn en het bestek eveneens.

Top denk je dan, hij wordt echt groot. F*ck denk ik dan als ik mijn tafel en grond zie. *smodder smodder smodder*

Zijn nieuwe “way of eating” is niet alles, hij heeft ook beslist dat hij vanaf nu zelf zijn boterhammen smeert, inclusief de dikte van de laag choco te bepalen. De potten vliegen erdoor, de boterhammen ook want opeens smaken ze zo veel meer…. Maar al bij al doet hij dat eigenlijk super hoor!

Mijn boy is echt duidelijk geen baby meer en dat merk je aan het luistervinken, want wij kunnen niets meer vertellen zonder dat er tussengekomen wordt en gretig ingespeeld wordt op wat mama en papa aan het vertellen zijn. Dus onze conversaties verleggen zich regelmatig naar het Frans of Engels 🙂 Zo oefenen wij ons en kunnen de luistervinken niet “meevinken”!

En dat is nog niet alles, naast zijn nieuw bestek, bord, het zelf smeren van zijn boterhammen en het meeluisteren, kleed hij zich ook nog eens zelf aan en uit! Gesmeekt heb ik, boos geworden, geroepen en gejuicht zodat hij toch maar eens zelf die pyjama broek zou uitdoen, die sokken in de wasmand gooien of zijn pul aantrekken. In de ochtendrush waarbij ik op een half uur 2 kids moet aankleden, papa geven en boterhammen voorzien en alles terug afruimen zou dit een hemels geschenk zijn. Maar hij kon het niet. Heel simpel als in “ik zie de noodzaak niet om dit zelf te doen dus doe jij het maar mama”. Bloed, zweet, en echt zelfs tranen, smeken, bidden, alles geprobeerd en opeens was hij daar. Mijn grote jongen, die helemaal uitgekleed in de badkamer stond, zelf zijn pyjama had uitgedaan en zijn kleren aan het aandoen was. En weet je wat het ergste is? Ik MAG zelfs niet meer helpen, oh nee want ‘hij kan het alleen’.

Stiekem, heeeeel stiekem denk ik alleen maar sh*t, het gaat écht te snel. Voor je het weet slaat hij zijn eerste pintje achterover en komt zijn lief slapen. En het ergste van al is dat dit wilt zeggen dat we ouder worden! Dus in 2016 gaan we genieten in het kwadraat, van het kunnen, niet kunnen, het willen en het niet willen en vooral van het gediscussieer want zo wordt mijn grote jongen een nog grotere jongen en dus hebben wij nog meer liefde te geven!
  
  
  

Een gedachte over “Het moment dat je afscheid neemt van je kleuter

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s